NA 80 JAAR OP DEZE WERELD ZIE JE WEL DAT DE WERELD GEEN FIJNE PLEK IS

Wim de Lange is 82 jaar oud, indrukwekkend gespierd en kerngezond. Nog dagelijks is hij in zijn café te vinden, al vanaf zes uur ’s ochtends. ‘Anders kun je geen parkeerplek vinden.’ Tot het eind van de ochtend bedient hij zijn klanten, daarna neemt zijn zoon zijn werk en parkeerplek over. Regelmatig doet De Lange een ‘circuitje’ in zijn eigen sportschool boven het café. Door Amsterdam wandelt hij niet meer. ‘Ben je gek. Ik ben geboren in de Jordaan. Ik ken Amsterdam wel.’

wim_de_lange_sportschool

De grootste bieromzet van de stad

Wim de Lange kocht café Scheltema ruim 50 jaar geleden. De Nieuwezijds Voorburgwal werd toen ook wel Fleet Street genoemd, naar de Londense straat waar alle dagbladen hun oorsprong vonden.

‘Alle Nederlandse kranten waren in deze straat gevestigd, en de journalisten kwam hier samen om de actualiteit te bespreken, al vanaf 8.00 uur ‘s morgens. De Tijd, Algemeen Handelsblad, De Telegraaf, De Waarheid, alle geloven en politieke overtuigingen kwamen samen onder dit dak.’ En Scheltema had de grootste bieromzet van de hele stad.

De hoogtijdagen

‘Henk Hofland was de trouwste klant, die kwam hier tot kort voor zijn dood. Hans van Mierlo kwam ook veel, hij werkte in die tijd nog op de krant…’ Café Scheltema was niet alleen het hoofdkwartier voor journalisten, Scheltema was ook het stamcafé voor veel kunstenaars en schrijvers. Wim mijmert: ‘Rijk de Gooyer, Gerard van het Reve… En Annie M.G. Schmidt natuurlijk, dat was zo’n leuke vrouw!’

‘Ik weet nog dat bekend werd dat Beatrix met Claus ging. Fotograaf John de Rooy lag als eerste op zijn buik in de bosjes in de Lage Vuursche lag om een foto te maken van de prinses en haar verloofde. Hij kreeg 80.000 gulden voor die foto. Een astronomisch bedrag in die tijd.’

Alle redacties onder een dak

Voor vers nieuws werd naar Scheltema gebeld, dan hadden ze in een klap alle redacties te pakken. ‘Ik hoorde als eerste dat Kennedy was doodgeschoten. ‘Mag ik even jullie aandacht,’ zei ik terwijl ik de hoorn op de haak legde. Het is nog nooit zo stil geweest in het café.’

‘Of het interieur veranderd is?’ De Lange neemt het 170-jaar oude café in zich op. ‘Alles is hetzelfde gebleven. Behalve de telefoon, die stond aan de andere kant van de bar.’

Dubbele carrière

In ’74 zijn de laatste grote kranten vertrokken uit het centrum van Amsterdam. ‘Dat was een moeilijke tijd hoor. De sfeer was weg, we zijn toen bijna failliet gegaan.’ Maar Wim de Lange heeft het nooit écht benauwd gehad. Misschien wel vanwege zijn dubbele carrière. Hij was trainer van het Nederlandse hockeyteam en sportmasseur op hoog niveau, onder andere bij Ajax en het Scapino ballet.

Gezond oud

De Lange loopt regelmatig de krakerige houten trap op naar de eerste verdieping waar achter houten klapdeuren een sportschool uit de jaren zeventig schuil gaat. De ouderwetse houten trainingsapparaten met donkergroene lederen kussentjes en stalen gewichten worden nu vooral door hemzelf gebruikt. Regelmatig doet hij een ‘circuitje’. ‘Of ik daarom zo gezond oud word? Nee joh, dat is genetisch bepaald. Ik help mijn genen wel een beetje, ik drink geen alcohol en ik doe elke dag Tai Chi.’ Dat leerde hij 40 jaar geleden van een Chinese vriend.

Twee vrouwen

Zomaar op een dag zeventien jaar geleden − ze waren gewoon thuis − stierf zijn vrouw Lien in zijn armen. ‘Ze voelde zich niet zo lekker, dus ik gaf haar een knuffel, het bleek een hartstilstand.’ Veel meer dan dat kan Wim er niet over vertellen.

Vijf jaar daarna trouwde hij met Leila. ‘Ze trainde bij mij en werkte hier in de buurt. Ze is nu 55 jaar oud. Dat we dertig jaar schelen, daar heb ik geen probleem mee. Wat zegt zo’n getal nou? Je hebt oude mensen die zich jong voelen en vice versa.’

De moeite waard

‘Na tachtig jaar op deze aardbol, zie je wel dat het geen fijne plek is. De wereld is verrot hoor, altijd al geweest, en het wordt geen steek beter. Ik heb veel gezien op mijn reizen met het Nederlandse hockeyteam. Er is veel armoede, kinderen hebben wapens, je kunt het zo gek niet bedenken. Toch zijn er veel dingen die het leven leuk maken, mijn teckel, mijn kleinkinderen, een praatje in de zaak… Dat maakt het leven de moeite waard. Voor mij dan.’

Ik ken Amsterdam wel

‘Ben je wel eens om 6.00 uur ’s ochtends in de stad geweest?’ Wim glimt. Dat is lekker hoor, zegt hij: ‘Dan is het stil en zijn er nog wat parkeerplekken.’ Rond een uur of negen komt zijn zoon, die gaat dan boodschappen doen op de Jan van Galenstraat. Als hij terugkomt neemt hij Wim’s parkeerplek. Wim gaat dan naar huis in Amstelveen waar hij voor Leila naartoe verhuisde. ‘Dan loop ik een klein rondje met mijn hondje.’ Door Amsterdam wandelt hij niet meer. ‘Ben je gek. Ik ben geboren in de Jordaan. Ik ken Amsterdam wel.’