OP ZIJN BEST

Zijn woning in Naarden ligt aan een haventje. Het is licht en gezellig. In de open keuken staat een aangebroken fles wijn op tafel, met de kruk erop. Er staat een vers boeket, er hangt veel kunst aan de muur en her en der liggen gezelschapsspelen. “De kleinkinderen komen geregeld langs.” Een keycord met sprekersbadge van TEDX hangt over stapels tijdschriften. Zijn boodschap is simpel: “Als iedereen gelukkig wordt in zijn werk, zou de wereld een stuk leuker zijn.”

Anton Philips is 83 jaar oud en gaat nog dagelijks naar kantoor. Mits hij niet op een podium staat. Aan zalen vol jongeren vertelt hij aan de hand van zijn eigen geschiedenis over het vinden van je passie. “Volgende week ben ik weer uitgenodigd bij TEDX.” Anton Philips – zoon van – ontdekte op zijn 56-ste zijn passie. Zijn studie Natuurkunde en de banen bij Philips brachten hem niet dichter bij zijn maatschappelijke idealen. “En opeens ben je 56. Misschien is dat ook meteen de grootste reden dat ik maar door blijf werken. Ik ben eindelijk gelukkig in mijn werk.” Dat is precies waar het om draait volgens Philips. “Gelukkig zijn is een basisverantwoordelijkheid voor iedereen. Dat klinkt heel zelfzuchtig, maar eigenlijk is dat de enige manier waarop je kunt bijdragen van het geluk van anderen.”

Philips heeft een dagelijkse routine. Om zeven uur gaat de wekker. Hij houdt stille tijd met thee en een appel. “Dan sta ik stil bij een tekst uit de bijbel.” Vervolgens doet hij zijn gymnastiekoefeningen. Rond negen uur start zijn werkdag. “Of ik wel eens moe ben? Ja hoor, dan doe ik een powernapje van 10 minuten, dan kan ik weer verder.” Philips is vaak de laatste die het pand verlaat. “Ik kook elke avond voor mezelf. Verder ben ik niet zo huishoudelijk. Ik heb een hulp in de huishouding die het hier schoon houdt.”

Twee keer trouwde hij, en twee keer na een relatie van een jaar. Zijn eerste vrouw, de moeder van zijn kinderen, ziet hij nog regelmatig. Zijn tweede vrouw, een jeugdvriendin uit de tweede klas van de middelbare school, is overleden. “We hadden elkaar in 40 jaar nauwelijks gezien en kwamen elkaar bij toeval weer tegen. “We waren 60 jaar toen we trouwden en onze ouders – die elkaar ook goed kenden van de tijd bij Philips – waren er allemaal bij. Het was een hele mooie dag.”

Anton Philips heeft naar eigen zeggen goede genen, maar helpt de natuur ook een handje. Het groeihormoon dat afneemt als je ouder wordt, slikt hij dagelijks in pilvorm. Hij heeft een gehoorapparaat, maar geen bril. “Ik raakte mijn leesbril kwijt rond de tijd dat ik iemand sprak over het trainen van oogspieren. Nu doe regelmatig oefeningen met mijn ogen. Tot op de dag van vandaag heb ik geen bril nodig.” Hij legt zijn handen op zijn ogen en vertelt verder. “Moet je ook eens doen. Open ogen in het donker van je handpalm. Heerlijk! Die ontspanning is heel belangrijk.” Daarna steekt hij zijn vinger in de lucht en terwijl hij ernaar kijkt brengt hij hem steeds dichterbij. “Als je dit elke dag doet, gaan je ogen veel minder snel achteruit.” Anton Philips ondervindt verder geen belemmeringen van het ouder worden. “Of toch, ik draag steunkousen,” voegt hij er onbeschaamd aan toe.

 

 

Save

Save